sosyomat.com

işte!
tüm yaptıkların durmadan bozuluyor, belirsizleşiyor, çürüyor ve kayboluyor
akıp giden zamanın ardında (zamanın kendisi bile).
elinde kalana "yeni" diyorsun utanmazca, ahmakça, unutkanca;
ardında kalanaysa bir "aaah!" çaresizce.

taşaklarından fışkıran "yeni"likler(cikler) fırladıkça, rahminde,
umutların coşturuyor içindeki tanrıyı...

istediğin kadar çabala.
içinde sürttüğün boşluğun duvarlarını yık, etlerini kanata kanata...
mutluluk dağının kayalarını zirvelerce tırmala...
yaş-am denilen uçsuz-ufuksuz çuval neden kefenin ta kendisi olmasın?

Durmadan gider gelirsin.
Kendini sürtersin kalp atışların beyninde
zonklama yaratana dek.
En hafif dokunuşların seni kendine yabancılaştırırken
bu başkalaşım, bu dönüşüm kalp atışların kadar
haz verir sana.
“Dur!” dersin durmadan delirmenin eşiğine götürüp getiren
sürtünmelerin uyarışları seni delip geçerken.
Hiçliğin kıyısında bağıra bağıra
yokolur zihnindeki kendilik korkun.
“Ne mutlu Türksün diyene!” diye bağırırsın belki o an.
“Ne mutlu sürtsün yarene!”
Haksız değilsin.
Her gün yaşamazsın bunları.
Bu delilik seni sen olmaktan çıkarıp
daimi olsun diye her soluğunda
o hissi sindirmek istersin belli ki.
Haz etini delip geçtiğinde sigaranın ucuna
alttan yanaşan ateş zihninde
son kıpırtılarını salan coşkunun
içinden son damlasını sızdıran spermle aynı anda
parlayınca
soluk soluğa
geçen bu dakikaların hesabını yaparsın.
“Çok güzeldi!” diye bir sırıtma suratında…
“Bok güzeldi” diyen mendebur,
tam karşında,
arkası dönük,
bin pişman ama biçare…

yala dibini hayatın;
yaladıkça ardında bıraktığın salya kadar bir daha yala sisiphos,
sil baştan...
0 topamlı intikamın kadar yaşa gitsin
5 kalanlı intiharın kadar öl...
aynı şey ne de olsa

hiç ek yeri belli olmayacak bir halk demek ki bir olgunluk içerisinde bu günlerde...
eyleme desen de dinlemez artık yoksuzluğu.
belki güler geçer saçma varlığına,
mutlak ki zılgıtıyla veryansın.
meryem ananın kulağınca patlamaktadır artık halkın götünde
babamın içtikleri...